Zamanın modasıydı duyulmaz çığlıklar
Direniş suskunluktu direnirdik her gece
Güne karanlık çöktü mü kavgalar duyardık
Kafalarımızın içinde, tepinircesine
Yıldızlar kaymazdı böylece
Umut dilek fenerlerini yaktırmazdı
Bir sigara yakardım
Onu da denize atardım
Balıklar ağlardı, ben ağlardım
Akıntı sabahlara kadar bizimle olurdu
Artık dalgaların direnişi de suskunluktu, kaçardım
Zaten böyle oldu mu ben hep kaçardım
Ömrümce kaçtım
Zamanları zamanlara sattım
En güzel planları yaptığımda yattım
En son bir sevdayı haykırdım
Ve çığlıklarla sokakları donattım
İşte, ben!
Sükuttan kaçtım.
Mikail AVCI
Merhaba, ben Mikail. Hacettepe Üniversitesi Hukuk Fakültesi öğrencisiyim. Yazmayı öğrendiğimden beri yazar, okumayı öğrendiğimden beri okurum. Kendi tarzımda kalem oynatmak ve okurlarımızla buluşmak için sabırsızlanıyorum.