esiyor şimdi
tek kalınca iç çekişlerim
aman sızlamaz mı
ovuşturdum en içerimden
egeye gitmedim henüz
aslında küçükken gitmişim
renk renk begonvilleri
tam içime çekmemişim
alt geçitleri sevmiyorum
velhasıl yine de geçiyorum
belki üstten gitsem
vurur kaçardı bir araba birden
termede babannemin kurduğu salıncak
zahmet olmazsa bekliyor seni
ama sallanalım diye değil
artık o tahta salıncak asılmayacak
bir parça perçem düştü gözüme
annem saçlarımı iki kulak yapmıyor
şimdi hangi durak, hangi sokak
buralarda kimse nerede ineceğini bilmiyor
açacak hep dedi bir şeyler
artık marangozu tanıyorum
tanımalardan ibaret büyükçe işler
büyüdükçe anlıyorum
ışık gözümü alıyor
yaşlı gözlerim benim
ama kısmıyorum, kıstım mı
o çocuk tam gaz gidiyor
bir birikintide boğuluyorum
yine de nasıl gülünür
biliyorum begonviller bana
küsmesin ama
lotusların hikayesini çok seviyorum
ecren çakır
Selamlar, ben Ecren. İstanbul’da doğup büyüdüm, aslen Karadenizliyim. Hacettepe Üniversitesi Hukuk Fakültesi’nde 3. sınıf öğrencisiyim. Anıları unutmamayı, onları saklamayı çok seviyorum. Bu yüzden yeniden dokunmak istediğim anları fotoğraflıyor, hissettiklerimi kelimelere döküyor ve çiziyorum. Duygularıma kelepçe vurmadan; her anlamda yaşamaktan, öğrenmekten ve üretmekten büyük bir keyif alıyorum. Aynı zamanda sanata, müziğe ve sinemaya da oldukça ilgiliyim. Yaşarken yaşayalım diye buradayım.🌞